eZan

bir pinokyo bisikletinin pedalında çocukluğum
bisikletten düştüğüm dizimin yarasında,
annemin o yaraya üflemesinde
yokuş aşağı ellerini bırakıp kahkaha atmakta özgürlüğüm
bilmediğin bir sokağa son hızla dalıp gitmekte
ezan okunurken hala sokakta oyun oynamakta

biz çocukken
affederdik beh,
özgürdük, neşeliydik
ne oldu büyüdük
kinle dolduk, tutsak olduk ve kirlendi dünyamız
bisikletim nerede şimdi kim bilir…
annem de camda değil artık
eh varsın okunsun ezan bana ne...
sBrY
26.07.2017