Bu anlamı bırak, bu yaşamı da…
Neresi sağım, neresi solum,
neresi göğüm, neresi yerim?
Doğdum, ağladım, güldüm, öldüm,
bir eşikten diğerine…
Bir dağın yamacından aşağı,
bir gölün kıyısından yukarı.
Kimi kısa, kimi uzun
dağ, dere, tepe, düz.
Ne beste var, ne güfte,
ne hece var, ne de harf.
Ben var ben yok
Bir var, bir yok.
Hep var, hiç yok.
Sallan dur beşik tıngır mıngır
inek dağa kaçtı arap kızı camdan bakarken
Ekim 2024
sBrY
gözlerinde yanar her sözcüğün izi,
ağır gelir kalbin üstündeki sessizlik,
düşer içe kırgınlığın rüzgarı,
ve sözler,
bırakılmış avuçlara ıslakça
ne eksilir ne tamamlanır,
bir yokluk asılı kalır odada
sabahı eder vücut
“gönül dağı yağmur ve boran” işte
Ekim 2024
sBrY
Bir sokak kedisi geçiyor gözlerimizden,
boynuna sarılıyorum koklayarak sımsıkı,
bir bahaneden kendime sığınak kurup.
usulca süzülüyorum tenine
şehrin gölgeleri sırtımda tüm uğultusu ile
tırmanıp sana vardığım yamaçlar uçurum kokuyor
Ayağım ayağının altında,
elin elimin üstünde,
avuçlarının çizgilerinde kendimi kaybedeyim be
dünya dönsün tabii umrumda değil.
Sözcükler az,
sessizlik fazla.
En iyisi sen kalk,
gel buraya.
Uyuyalım, özledim.
sBrY
Ekim 2024
