Bu anlamı bırak, bu yaşamı da…
Neresi sağım, neresi solum,
neresi göğüm, neresi yerim?
Doğdum, ağladım, güldüm, öldüm,
bir eşikten diğerine…
Bir dağın yamacından aşağı,
bir gölün kıyısından yukarı.
Kimi kısa, kimi uzun
dağ, dere, tepe, düz.
Ne beste var, ne güfte,
ne hece var, ne de harf.
Ben var ben yok
Bir var, bir yok.
Hep var, hiç yok.
Sallan dur beşik tıngır mıngır
inek dağa kaçtı arap kızı camdan bakarken
Ekim 2024
sBrY
gözlerinde yanar her sözcüğün izi,
ağır gelir kalbin üstündeki sessizlik,
düşer içe kırgınlığın rüzgarı,
ve sözler,
bırakılmış avuçlara ıslakça
ne eksilir ne tamamlanır,
bir yokluk asılı kalır odada
sabahı eder vücut
“gönül dağı yağmur ve boran” işte
Ekim 2024
sBrY
Bir sokak kedisi geçiyor gözlerimizden,
boynuna sarılıyorum koklayarak sımsıkı,
bir bahaneden kendime sığınak kurup.
usulca süzülüyorum tenine
şehrin gölgeleri sırtımda tüm uğultusu ile
tırmanıp sana vardığım yamaçlar uçurum kokuyor
Ayağım ayağının altında,
elin elimin üstünde,
avuçlarının çizgilerinde kendimi kaybedeyim be
dünya dönsün tabii umrumda değil.
Sözcükler az,
sessizlik fazla.
En iyisi sen kalk,
gel buraya.
Uyuyalım, özledim.
sBrY
Ekim 2024
Sahnenin kuzey yıldızı; gitmişsin
Ölümden öteye, daim devrine
Sen adımladıkça oralarda Nazımla
Burada yankılanan alkış sesleri miras bize
Deli Dumrul’la başladık seyre
Bir Delinin Hatıra Defteri’ nde buluştuk sonra
Kerem Gibi’ydi aşkın saf hali
Yalınayak Sokrates’te gülümseyerek bi düşündük
Yaşamaya Dair diye haykırdın her kelimede
Bir Garip Orhan Veli olduk sonra
Can oldun sahnelerde,
Ben Bertolt Brecht dedin söyledin gerçeği dan diye
Şimdi ise İstanbul’un Gözleri Mahmur
Simurg gibi uçup gittin haberi ile
Hayatını kaybetti diye yazmakta sayfalar
Sendeki o hayat nasıl kaybedilir anlamadım biz seni kaybettik belli ki
Başka bi yerde Ölüm ve Kız’ la yüzleştik
Bir İnsan: Nazım Hikmet’te umuda gark olduk
Tiyatromuzda Elli Yıl geçti dediğinde
göz açıp kapayıncaya kadar, Sivas 93’le acıları bal eyledin,
İnadına İnsan dedik senle beraber hep bir ağızdan sokakta şarkı söyledik tencere tava elimizde,
İstanbul Şarkıları’yla duygulandık
Sarıyer’de, Güzel Günler Göreceğiz umuduyla, Yaftalı Tabut’la karşı durdun zulme,
Kafkas Tebeşir Dairesi”nde adaleti aradın el ayak sesleri arasında,
Bir Provokasyon ve Ötesi’nde senle bi düşündük
İnsanlar ve Soytarılar’ında güldük hüzünle,
Kadıncıklar’ da acıya paydaş olup,
İnsanlarım’la hatırlattığın şu insanlığımızı biz yine unutmaya yüz tuttuk
Güneyli Bayan’la bir sıcaklık sardı sol yanımızı
Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü’ nde gerçeği sorgulayarak;
İvan İvanoviç Var mıydı Yok muydu diye bi güldük,
Galilei’nin Yaşamı’ nda bilimi selamladık,
Sinekler’le küçük gerçeklere bi uzandık, dokunduk
Her biri bir ömür, her biri bir hatıra, hayat
Nasıl kaybedilir ki böyle bi hayat
Ustam, Genco Erkal biz seni kaybettik bu böyle yazıla
Hayat seni kaybetti başımız yaramız sağalsın, kavuşmak dileğiyle
Perde kapanışında, duyduğumuz tüm alkışlar sana.
Sol elim sol yanımda
Tüm saygımla...
sBrY
31 Temmuz -2024
Bursa
suç mahallindeki zanlı gibiyim
ellerimden akıyor nefesin
şarjörümdeki tüm kelimeleri sıktım
sen yokken sana
yatak ortasında
varlığının izlerini topluyor şimdi olay yeri
yalancı bi dolunay ışığında
oğlak dolunayı mıymış neymiş
delilleri yatağın karşısındaki aynada buldular
sayıkladım sorulduğunda
sesim sus olurken pusa teslim
“valla taammüden oldu” her şey
soluma denk geldi sevdim memur bey…
sBrY - Bursa
18 Temmuz 2024
