Bir sokak kedisi geçiyor gözlerimizden,
boynuna sarılıyorum koklayarak sımsıkı,
bir bahaneden kendime sığınak kurup.
usulca süzülüyorum tenine
şehrin gölgeleri sırtımda tüm uğultusu ile
tırmanıp sana vardığım yamaçlar uçurum kokuyor
Ayağım ayağının altında,
elin elimin üstünde,
avuçlarının çizgilerinde kendimi kaybedeyim be
dünya dönsün tabii umrumda değil.
Sözcükler az,
sessizlik fazla.
En iyisi sen kalk,
gel buraya.
Uyuyalım, özledim.
sBrY
Ekim 2024
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder