anlamsız...

bir elimde denizfeneri bir elimde masal

gelmeyeceğin vakti bekledim buluşmayacağımız yerde

insanlar bilmezce baktılar denizfenerime

onlara söylemedim ne olduğunu

gizledim ışığını

kulaklarını dayadılar elimdeki masala

ben anlatmadım onlara

ilk sen uyu diye bu masalla

beş dakika var gelmemene

beş dakika sonra bırakacağım

yanıbaşımdaki ağacın dalına deniz fenerimi

yaprağına da yazacağım masalı

sonra da buluşmayacağımız bu yerden ayrılacağım gerçeğe

o ağaca bırakarak denizfeneriyle masalı

yedi dakika kaldı gelmemene

bir araba daha geçti bir öncekinin arkasından

karşı kaldırımda simit satan çocuk denizfenerimi gördü

kahkahalarıyla güldü

yaşlı bir dede masalıma dokundu

kaçtım o an ihtiyarın yanından, gelmeyeceğin yerin

iki adım ötesine

sensizliğin bir adım daha yanına

oniki dakika kaldı gelmemene

bir karga kondu oturduğum bankın yanındakine

ağzında birseyler geveleyerek bana

uçup gitti yağmur damlalarıyla

gelmeyeceğini söyledi galiba

"ben bunu zaten biliyorum" diyecek oldum

çoktan griye karisip gitmişti

hiç konuşmadan sustum

yirmibir dakika kaldı gelmemene

buluşmayacağımız an gittikçe yaklaşıyor

beklemekten sıkılmıyorum

zaman da bundan haberli sanırım

çünkü şu an gelmemene

tam yirmisekiz dakika kaldi

ben yorgun

denizfenerini ve masalı bırakmaktansa ağaca

koyup beyaz bir zarfa

martı' mla gondermek istedim sana

ama taşıyamadı kanadı ağır geldi anlamı

ben yorgun

zaman anlamsız

ve şimdi

senle buluşmaya bir HİÇ kaldı...

08.06.1997

sabriye miray köroğlu