yazin kendinden cok gelisini severim. ilkönce günes iliklasir, ruzgarin o sert yuzu yumusar, hava kollarinda sevgi tasir.daglarin duvagini kaldirir yemyesil elleriyle agaclar. takip takistirir butun renkleri doganin süslü pakize cicekleri. sonra... sonra bulutlar kisin gidisine huzunlenerek belki, belki de ilkbaharin sevinciyle gozyaslarini akitirlar kuslarin baris kanatlarina, insanlarin yureklerine. yemyesil bir kalp hizli hizli atmaya baslar. kuslar, bocekler, minik cocuklar yeniden gelmis olan bu güzün ikizi icin serenat yaparlar PAN'in fülütü ile beraber. dansedip sevgilerini yazarlar karanlikta kalmiz duygulara.
oyle guzeldir ki yazin gelisi bir gorebilse insanlar o' nu hic zorlanmayacaklardir artik gulmeye, her gece yıldızlarla korebe oynamaya. cok komik gelebilir kimilerine bir agaca sımsıkı sarilmak. ama zaten sorun, agacin da nefes alan bir hayati oldugunu gorebilmek degil mi?
sen, sımıskı saril hayat agacina, inan o herkesten - belki senden bile - daha iyi korur, o gri bulutlara ve sevgisiz hayata karsi SEN' i.sabriye miray köroğlu
17.07.1996
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder